بوطیقا (شعر و ادبیات)

(بدون عنوان)

بوطیقا — Sun, 13 Mar 2011 11:48:05 GMT

نسل تاریک

چه معصومانه ایستاده است

نسل تاریک من

میان فردا و

خاطره

میان هبوط

و بزرگ شدن حجم یک مغز

هزاران سال بعد از تکرار مسلم انسان

چه معصومانه نقش بسته است

صورت له شده ی مرد جوان

بر تابلوی بزرگ بدویت ما

در خیابان قرمز

میان هبوط و مغز

میان اسارت و رنگ

میان فردا و خاطره

سالمرگ تحسین سیاهی است

میان نسل تاریک من

امروز

ولوله ی یک خیابان زرد و آبی است...

٨٩/١١/٣٠

(بدون عنوان)

بوطیقا — Fri, 21 Jan 2011 12:16:21 GMT

در تقاطع دیوارهای بالکن ما چه می گذرد

جز مرگ یاکَریم ها(١)

با چشمهای باز سفید

از سرمای زمستان

در خواب...

در تقاطع هواپیماهای ما با زمین چه می گذرد

جز مرگ کبوترها

زیر برف سفید

از گرمای انفجار

در بیداری...

اینجا سرزمین من است

«جایی که کبوترها می میرند»(٢)

جایی که کبوترها

با بستگانشان - یاکریم ها -

در هواپیماها

می میرند

جایی که یاکریم ها

بدون بستگانشان - کبوترها -

تنها

در تقاطع دیوار بالکن ها

می میرند...

٨٩/١٠/٢۴

١- امروز صبح یک یاکریم(کبوتر خاکستری) در کنج دیوار بالکن ما از سرما مرده بود، با چشمان باز سفید...

٢- عنوان فیلمی که خیلی وقت پیش دیدم، یادم نیست کار چه کسی بود.

(بدون عنوان)

بوطیقا — Thu, 23 Dec 2010 21:02:51 GMT

شعری فوق العاده از برتولت برشت:

دختر کوچولوی صاحبخانه از آقای «کی» پرسید:
اگر کوسه ها آدم بودند، با ماهی های کوچولو مهربانتر می شدند؟
آقای کی گفت : البته ! اگر کوسه ها آدم بودند،
توی دریا برای ماهیها جعبه های محکمی می ساختند،
همه جور خوراکی توی آن می گذاشتند،
مواظب بودند که همیشه پر آب باشد.
هوای بهداشت ماهی های کوچولو را هم داشتند.
برای آنکه هیچوقت دل ماهی کوچولو نگیرد،
گاه گاه مهمانی های بزرگ بر پا می کردند،
چون که گوشت ماهی شاد از ماهی دلگیر لذیذتر است !
برای ماهی ها مدرسه می ساختند
وبه آنها یاد می دادند
که چه جوری به طرف دهان کوسه شنا کنند
درس اصلی ماهیها اخلاق بود
به آنها می قبولاندند
که زیبا ترین و باشکوه ترین کار برای یک ماهی این است
که خودش را در نهایت خوشوقتی تقدیم یک کوسه کند
به ماهی کوچولو یاد می دادند که چطور به کوسه ها معتقد باشد
و چه جوری خود را برای یک آینده زیبا مهیا کنند
آینده ای که فقط از راه اطاعت به دست می آید
اگر کوسه ها آدم بودند،
در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت:
از دندان کوسه تصاویر زیبا و رنگارنگی می کشیدند،
ته دریا نمایشنامه ای به روی صحنه می آوردند که در آن ماهی کوچولوهای قهرمان
شاد و شنگول به دهان کوسه ها شیرجه می رفتند.
همراه نمایش، آهنگهای مسحور کننده ای هم می نواختند که بی اختیار
ماهیهای کوچولو را به طرف دهان کوسه ها می کشاند.
در آنجا بی تردید مکتبی هم وجود داشت
که به ماهیها می آموخت:
زندگی واقعی در شکم کوسه ها آغاز می شود!!

(بدون عنوان)

بوطیقا — Sat, 11 Dec 2010 20:56:04 GMT

راه حل!

بیا به تمامی مینهای خنثی نشده لگد بزنیم

ما که در سرزمین سرابهای بزرگ

در کوچه های خاکی بی دروازه

هر کدام به اندازه ی یک توپ پلاستیکی عمر می کنیم

بیا تا به تمامی مینهای خنثی نشده لگد بزنیم

اگر پا نباشد

نیازی هم به توپ نیست!

٨٩/٩/٢٠

(بدون عنوان)

بوطیقا — Thu, 02 Dec 2010 17:47:55 GMT

تمام اتفاقات این فیلم بر اساس داستانی واقعی است

که هرگز اتفاق نیفتاده است!!

(بدون عنوان)

بوطیقا — Fri, 17 Sep 2010 15:42:04 GMT

زاغه داران

دستانم در خاک نمی روند

خاک هم پذیرایم نیست

که با تو چه کردند

سرزمین دشتهای سبز

گله گله آمدند

روی گوشهاشان

داغ اربابی

روی پشمشان

دایره های رنگی رسوایی

می چینم برای پیراهنهای سفیدشان

که سیاهی دلشان را

می کشد تا روی شلوار

گوسفندان گوشتی من

دوستان آماده به خدمت در کشتارگاه فکر

دستانم در خاک نمی روند

بی زاغه های زمستان

این آزاده مردم فربه!

گوش به فرمان اربابان چوپانی

در عصر کمباین های قاتل،

داس دندان به دست، می خوانند:

- ریشه کن باد مرضهای سبز صحاری تا عمق بیشه زار تمدن

- ریشه کن باد منطق های ارسطویی باد از مرگ سینا ها به بعد

- ریشه کن باد تمرین های زندگی حتی در سرزمین های بی تصنیف

و توده های بَع بَعیت

از گوسفندان بالفطره

این زمستان هم

نمردند

تا کی زاغه داران حکم می رانند؟!

(بدون عنوان)

بوطیقا — Sat, 24 Jul 2010 21:19:08 GMT

به یاد احمد شاملو، شاعر بزرگ آزادی، دردهمین سالمرگش: متبرک باد نام تو!

...

از بیرون به درون آمدم:

از منظر

به نظـّاره به ناظر.-

نه به هیأت پروانه یی نه به هیأت سنگی

نه به هیأت برکه یی،-

من به هیأت «ما» زاده شدم

به هیأت پرشکوه انسان

تا در بهار گیاه به تماشای رنگین کمان پروانه بنشینم

غرور کوه را دریابم و هیبت دریا را بشنوم

تا شریطه ی خود را بشناسم و جهان را به قدر همت و فرصت خویش

معنا دهم...

از شعر «در آستانه»

حق و شکست

بوطیقا — Sat, 03 Jul 2010 11:53:32 GMT

حق را ز شکست است درخشش، بدرستی

پیروزی منصور همان بر سر دار است!

«ترا ای کهن بوم و بر دوست دارم»: مهدی اخوان ثالث

شهر آزادی

بوطیقا — Sun, 30 May 2010 16:42:11 GMT

وحشیان

بردندم به خاک

مادران سجده بردند به پیشانیم

ملتی مست

می گریند

تابوت باران می برند

چاه ها تخلیه می شد

از چشمهای وحشیان

حیف از وحش!

شهرهای دود زده پاک شد

شیر پاک خورده ها

شسته بودند در و دیوارها را

با خون!

می بردندم به خاک

مادران سجده بردند به دستهای خالیم

به نوار پیشانی ام

به موج خون

حیف از وحش!

بردندم به خاک

در تابوت باران

پوشاندند به تنم لباس سفید عزا!

ملتی مست

گریستند

و من

عروس شهر آزادی ام

از آن شب اثیری...

30/11/88

(بدون عنوان)

بوطیقا — Wed, 27 Jan 2010 12:12:58 GMT

جماعتی بودند

در پی منظره ای با شکوه

کودکانی خرد در کیسه هاشان

و تموجی از صدای التهاب آور تصنیف های انقلابی

کیسه ها ترکیدند

و جماعت

کودکان را پی بازی فرستادند

همانجا

که روزگاری

منظره ای بود...

7/10/88